Life in the City

Het heeft even geduurd maar eindelijk heb ik weer een rustig momentje gevonden tussen al mijn avonturen door om jullie even op de hoogte te houden. Van bergen zijn we doorgereisd naar de stad: Hobart here we are!

Donderdag begon met regen en daarbij ook natte spullen. Dat is niet erg fijn wakker worden in een tent  maar veel konden we er niet aan doen. Omdat het om een uur of 10 even droog was (maar de wolken nog steeds grijs) besloten we maar gewoon meteen onze tent op te pakken en richting Hobart te gaan, daar hadden we ook het mooie vooruitzicht op een droge slaapplek want campings vind je er niet.

Het ging echter niet allemaal helemaal volgens plan. De reis duurde een stuk langer dan verwacht en om een uur of 3 kwamen we aan in Mountfield (wéér een ander natuurgebied waar we tussen door toch even een watervalletje wouden bekijken).  Het weer was onderhand opgeklaard en mede daardoor besloten we toch om onze plannen aan te passen. Vlak naast de wandeling was een camping en door daar een nacht te staan was er meer tijd om de omgeving te verkennen EN hadden onze tenten de mogelijkheid om te drogen. De wandeling was echt heel erg mooi en ook de watervallen echt zeker de moeite waard. Op de terugweg hebben we zelfs OPNIEUW een vogelbekdier gezien en dit keer zwom hij onder ons door! Met de tip van Harry heb ik nu nogmaals geprobeerd een waterval fatsoenlijk op de foto te zetten.

Door onze nieuwe planning was het boodschappen doen er een beetje bij ingeschoten en dus besloten we uit eten te gaan. Het Hotel van het nationaal park was de bestemming. Nou klinkt dat dus extreem duur en luxe (daar waren papa en mama stiekem een beetje bang voor) maar dat viel hartstikke mee. Het was een ontzettend gezellig hotelletje en had een beetje de sfeer van een herberg, daarnaast was er wifi (EINDELIJK) en durfde ze gewoon een broodje friet te serveren (die hadden mama en ik per ongeluk besteld.

De nieuwe planning had nog een laatste voordeel: we konden ’s Avonds glowwormen bekijken. Veel meer dan een aantal halve lichtjes zag ik echter niet aangezien Emiel zijn zaklamp veel te graag aandeed en we ook niet veel zin hadden om te lang in de kou te staan.

Vrijdag gingen we dus echt naar Hobart en als eerste natuurlijk op zoek naar een hostel, dat bleek moeilijker dan gedacht. Bij het eerste Hostel waar we aanklopte kwamen we erachter dat hostels in Hobart in het weekend helemaal niet gegarandeerd plek hebben en dat we ons toch echt moeten gaan aanwennen om te reserveren. Vervolgens zijn we doorgereden naar het informatiecentrum waar een aardige medewerker voor ons 6! Hostels heeft gebeld om uiteindelijk een te vinden die nog wel  5 plekken had.

Omdat het ontzettend lekker weer was en we pas om 5 uur het hostel in mochten gingen we eerst met z’n allen een ijsje eten en boodschappen doen. Om vervolgens dus door te rijden naar ons hostel: Narrara. De eigenaren van het hostel waren echt ontzettend vriendelijk en wisten een heel huiselijke sfeer in het hostel te creëren. (een heeeel stuk beter dan ons hostel in de Grampians) Daarnaast was er opnieuw wifi!! (das natuurlijk heeeeeeel belangrijk)

Zaterdag hebben we het grootste deel van de dag besteed aan het rondlopen over de Salamanca Market, een heel bekende markt in Hobart. Op de markt staan allemaal kraampjes met producten uit Tasmanië en de markt word dan ook elke week druk bezocht door toeristen.  Juliette vond het heerlijk om tussen de kraampjes door te struinen (opzoek naar souvenirs voor haar vriendinnen) en ook Emiel had het prima naar zijn zin. ZELF papa, die echt een hekel heeft aan winkelen, vond het stiekem wel leuk.

’s Middags zijn Emiel, Papa en Juul gaan zwemmen in het Zwemparadijs dat ons was aangeraden. Mama en ik hebben ons terug getrokken in een café met wifi zodat mama aan haar blog kon werken. (Ik was natuurlijk allang up-to-date) Het café waar we terecht kwamen was echter super luxe en in het uur dat we hadden is mama volgens mij toch niet erg ver gekomen…

Samen met Mama en Emiel ben  ik met zonsondergang ook nog even een berg opgereden en een andere TOP-attractie van Hobart bekeken, de stad zelf. We zijn Mount Wellington op gereden waar op te de top een platform is gemaakt met uitzicht over Hobart. Het weer zat ons niet erg mee, aangezien er heel erg veel wolken waren, maar desondanks was het uitzicht zeker de moeite waard.

MONA (Museum of Old and New Art)  is ook weer een echte trekpleister van Hobart, en dus moest die ook bezocht worden.  We hebben onze hele zondag in het Museum besteed want er was echt van alles te zien (voornamelijk Modern art), een prachtig museum en volgens mama misschien wel het mooiste waar ze ooit geweest is. Er was niet alleen een letterwaterval maar ook een fat-car en een tv-room. In onze luchpauze was een schoolorkest dat een optrede gaf op het grasveld en Emiel, Papa en Juul genoten van nog meer kussens om in te duiken. Zelfs Emiel was pas na 2 uur verveeld. En toen we rond theetijd toch besloten om weer richting ons hostel te gaan had niemand van ons alles gezien.

’s Avonds zijn we spontaan met z’n allen naar de film gegaan. FANTASTIC BEASTS and where to find them (de nieuwste film van J.K. Rowling). Naast dat de film heel erg leuk was, was het ook gewoon ontzettend gezellig om weer eens samen naar de bioscoop te gaan.

Maandag vertrokken we al best wel vroeg vanuit ons hostel richting onze volgende bestemming: Maria Island. Maar met Hobart was het nog niet helemaal gedaan. Het “historische” Richmond was namelijk een lunchplek MET mini Hobart. Midden in het dorp waren er dus 2 enthousiastelingen die het Hobart uit 1820 hadden nagebouwd, heel vergelijkbaar met Madurodam.  Het was echt heel  erg mooi gemaakt met stromende riviertjes, handgemaakte poppetjes en op z’n bonsai geknipte boompjes uit het Australisch regenwoud. Daarnaast was er ook een soort zoekplaatje aangezien ze bepaalde figuren in het ding verborgen hadden.

Het einde komt echt steeds dichterbij, er zijn nog maar 2 ruime weken over (onderhand niet meer dan 1) en er is nog zoveel te zien…. Toch is het ook wel weer fijn om te weten dat het niet lang duurt voordat ik weer terug ben in de veilige thuishaven.

See ya later, Mates.