Kangoeroes in de Grampians

Na een relatief rustig begin eindelijk op weg naar avontuur, de Grampians opzoek naar uitzichtpunten, kangoeroes, kampeerplekjes en meer

Ik waarschuw jullie even van tevoren: Ik heb 28 foto’s toegevoegd aan dit reisblog en ik weet dus nog niet hoe de verhouding tekst en foto’s uitkomt. (ik heb dus ook best wel veel te vertellen)

Vrijdag vertrokken we dus richting de Grampians (Hét gebergte in Victoria). ’s Ochtens  besloten we rustig aan te doen en niet extra vroeg op te staan. Dit pakte heel erg goed uit. Terwijl Juul en ik nog in onze tent laten werden er buiten vlugge Anemietjes op het open vuur gebakken. (of vlugge Annemarietjes zoals Juul het noemt) Een vlug Anemietje is een soort tosti maar dan in de pan, of in dit geval op een plaat op het kampvuur. Nadat we allemaal lekker hadden ontbeten gingen we de tenten oppakken en de auto inladen. Papa had verwacht dat dit meer dan een uur zou duren maar na 45 minuten waren we al klaar om te gaan (en dat dus zonder te stressen of te haasten)                                                                                                                                                                                                          

In de Auto kwam Juliette met de volgende zeer goede opmerking: “Het was hier laatst Boekenweek, dus mogen wij nu een boek uitzoeken?” Dit komt van onze afspraak dat we elke kinderboeken week een boek mogen uitzoeken, en ja dat was dus net geweest.  Zo gezegd zo gedaan, tijdens het inkopen doen voor de lunch bezochten we ook nog even de Boekenwinkel. Dit is een belangrijk punt om te noemen want mijn boek was bijna uit en dit was vanzelfsprekend misschien wel leukste deel van de dag. De Lunch plek kwamen we even later tegen op een heuvel, met prachtig uitzicht.

Na nog een uur of 2 rijden kwamen we aan in het “hoofddorp” van de Grampians: Halls Gap. We hadden nog geen Camping gereserveerd en gingen dus eerst op zoek bij het informatie centrum. Er waren verschillende opties maar het kwam met name op dit punt aan: Wilde we op een caravanpark in de drukte met normale toiletten OF midden in het park met, opnieuw, drop-toiletten. Uiteindelijk besloten we voor de camping in het park te gaan en dan de 2e nacht in een backpackershostel en de 3e nacht weer terug. In het backpackershostel konden we dan douchen en naar een normaal toilet, dit zouden we op zaterdag doen omdat er veel regen voorspeld was.

Dit bleek de goede keuze want de camping was heel gezellig (niet verlaten zoals de voorgaande) en de route ernaar toe was ook heel mooi. ’s Avonds bij het kampvuur werden er liedjes gezongen en ook vandaag gingen we toch weer redelijk op tijd naar bed.

Zaterdag stonden er 3 “wandelingen” op de planning (en aantal regel overtredingen). Maar eerst! De camping ontdekken. Op de foto boven links zie je mama en Juul die balanceren op de balken achter de camping. (er werden ook nog frisbees gegooid maar die zie je niet) Onze eerste wandeling was naar de Mackenzie Falls, de grootste watervallen in het park. Er waren 2 verschillende routes en we besloten om naar de onderkant van de watervallen te gaan lopen. (Overtreding 1: de route was eigenlijk afgesloten, het zou “overstroomd” zijn, maar omdat iedereen gewoon langs het hek liep deden wij dat ook maar) Het was een heel mooie route en in plaats van na de watervallen weer terug te lopen besloten we de route af te maken. Omdat de route helaas geen rondje was moest papa wel terug om de auto naar het eindpunt te rijden. De rest van de route was inderdaad heel mooi maar de dreigende regen op de achtergrond maakte dat we niet echt van de omgeving konden genieten.

De volgende tocht was de zogeheten “Balconies” tocht. Hij begon bij een uitzichtpunt en eindigde bij een ander punt. Mama en ik hadden eigenlijk verwacht dat de hele toch langs de rand zou lopen maar dat viel een beetje tegen. Het stuk in het midden was namelijk gewoon door het bos… Onderweg kwamen we echter wel langs een leger van steenmannetjes wat een heel indrukwekkend beeld gaf, EN wij moesten natuurlijk ook allemaal even een mannetje bouwen. Daarnaast kon je op deze route ook heel er goed klimmen, en dat was een feest voor Juul. (dit was weliswaar leuk voor haar, maar zorgde ook voor wat vertraging tijdens onze tocht) De route kwam uit bij de zogeheten drakenbek. Een rots, verrassing, in de vorm van een draak. Het uitzicht was prachtig maar we konden helaas niet in de drakenbek, ze hadden dit afgesloten voor toeristen in verband met vegetatie ofzo. (Overtreding 2: Na heeel lang zielig kijken gaf papa Emiel toestemming om over het hek te klimmen en in de bek te gaan staan. Nadat Emiel dit gedaan had kwam er ook opeens een andere groep mensen over het hek dus we waren niet de enige die de regels overtraden, gelukkig)

Het was zaterdag avond en we zouden dus naar het backpackers hostel gaan. Daar hadden we allemaal heel erg zin in want naast dat we droog zouden zijn, konden douchen en lekker zouden slapen, zou er ook wifi zijn en konden Juul en ik dus eindelijk weer Survivor kijken. Dat viel een beetje tegen. In het foldertje leek het allemaal heel mooi en netjes maar dat was niet helemaal waar, daarnaast deed de WIFI het helemaal niet en daarmee kwamen we dus ook niet zover. Hmm dat moesten we dus allemaal even verwerken. In het begin waren wij de enige in het hostel samen met 2 meiden, die meiden bleken ook Nederlands (fries om precies te zijn) te zijn en daarmee hebben we ’s avonds spelletjes gespeeld. Uiteindelijk was de douche, ook al moesten we buiten om lopen,  best wel prime en ook in de (stapel)bedden hebben we toch allemaal prima geslapen. 

Na onze goede nacht op de stapelbedden hadden we zondag een rustige ochtend, we hoefde pas om 10 uur uit het Hostle en we hadden dus alle tijd om rustig op te staan, te ontbijten en in te pakken. Omdat er redelijk veel regen voorspeld was hadden we besloten om in ieder geval in de ochtend naar het Cultural centre te  gaan. (binnen) In het Cultural centre werd van alles verteld voer de Aboriginals en hun cultuur. Voor papa en mama natuurlijk super interessant en voor ons ook wel leuk om even doorheen te lopen, maar niet voor al te lang. Maar we hadden geluk, we kregen namelijk de kans om onze eigen Boemerangs te schilderen en daarnaast werd ons ook nog uitgelegd hoe we moesten gooien. Nou daar waren we wel even zoet mee, het moest namelijk op de Aboriginal manier, niet met kwasten maar met stokjes… Na een uur of wat geconcerteerd bezig te zijn geweest waren we klaar, eerst Juliette vervolgens Emiel en tenslotte ik. (niet belangrijk maar interessante details toch??) Toen konden we dus eindelijk beginnen met onze “cursus” boemerang gooien. Ik heb dus ontdekt dat ik daar echt heel slecht in ben. Die Man die het voordeed kon het zelfs met 3 en ik kon niet eens 1 boemerang gooien die ook weer terug kwam… Ook Juliette had er wat moeite mee maar Emiel bleek een natuurlijk talent.

Na het Cultural centre zouden we nog 2 wandelingen gaan maken, een uitzichtpunt dat zaterdag hadden willen doen en een nieuwe wandeling: Wonderland! Bij het uitzichtpunt zouden we gaan lunchen, dit ging alleen, alweer, niet volgens plan. Onderweg naar de lookout kwamen we namelijk langs een criquet veld dat volstond met Kangoeroes, en ja daar kun je natuurlijk niet zomaar langslopen. We liepen eerst gewoon naar de lijn om te kijken, maar toen ze totaal niet bang bleken voor mensen zijn we stukjes bij beetje dichterbij gaan staan. Emiel moest natuurlijk weer even een Selfie maken en ook Juul ging met de IPad op de Kangoeroes af. Er waren niet alleen volwassen kangoeroes maar er waren ook een paar die duidelijk kleiner waren en zelfs een paar Joey’s die nog in de buik van hun moeder zaten! Alle foto’s van de kangoeroes in dit blog heb ik gefotografeerd zonder! ook maar een beetje in te zoomen, zoo dichtbij waren ze. Het duurde natuurlijk niet lang voordat Emiel ze ook daadwerkelijk probeerde te aaien, en dat lukte zowaar! De kangoeroes leken het niet echt leuk te vinden maar “hopte” ook niet meteen weg. Toen wilde de rest dat natuurlijk ook proberen. Het duurde ook niet lang voordat we door hadden waarom de Kangoeroes zo “tam” waren. Mensen luisterden niet naar de borden en waren bezig met het voeren van de kangoeroes. Papa en Mama probeerde daar natuurlijk wel wat aan te doen maar het hielp niet echt. Wij hadden onderhand wel trek en begonnen aan de picknicktafel onze lunch op te zetten, dat daar eten was hadden de kangoeroes al gauw door. Binnen No-time kwamen er van alle kanten kangoeroes (met jongen!!) aan hoppen en hadden we heel erg veel vrienden. Juliette en Emiel vonden het niet meer zo heel erg fijn omdat ze niet rustig hun broodje konden eten maar ik moet zeggen dat ik niet vind dat je mag klagen als er koala’s om je heen hoppen tijdens je lunch. (en ze waren nog lang niet zo opdringerig dat ze je eten afpakte)

Toen we ons uiteindelijk wisten los te rukken van de Kangoeroes hadden we niet meer genoeg tijd om nog 2 plekken te bezoek en eigenlijk had Juul alleen nog maar zin om naar de camping te gaan. Gelukkig, bleek uiteindelijk, wisten papa en mama ons te overtuigen om toch nog de wandeling in WONDERLAND te gaan maken. We zouden door een soort koof, the Grand Canyon (origineel i know) naar het uitzichtpunt genaamd the Pinnacle lopen. De kloof was echt heel erg mooi en had, tot vreugd van Juul, ontzettend veel klimmogelijkheden. Omdat elke rots beklommen moest worden kwamen we niet erg snel vooruit. Omdat Mama, en ik, toch wel graag naar het uitzichtpunt wilden besloten wij maar zonder de rest door te lopen. Het uitzichtpunt was echt nog heeeel erg ver weg en ik had het lopen een beetje onderschat. Vlak voordat we er waren kwamen we nog door een heel erg mooi steegje genaamd (als ik het goed onthouden heb) silent street. Het was net als de Canyon een kloof maar veel smaller en met veel minder mensen. Echt heel erg mooi! De wandeling was weliswaar zwaar (en ik dacht nog wel dat ik een goede conditie had) maar het uitzicht was het absoluut waard. We konden het stuwmeer zien, het dorp, het Cultural Centre en het Backpackershostel (of tenminste, het groene veld).  Het was een uitzicht dat ze allemaal niet hadden willen missen maar misschien was het klimmen het ook wel waard. Op de terug weg bleek dat ze ons voor een deel tegemoet hadden gelopen en ik had dus de mogelijkheid om op de terugweg mee de “tafelrots” op te klimmen. (zie foto ver beneden)

’s Avonds hebben we nog broodjes gegeten bij het kampvuur, hoewel de zingende buren er noch waren werd er echter niet gezongen, helaas. De Grampians zijn echt heel erg mooi en als je ooit toevallig nog in Australië komt moet je echt niet vergeten daar nog even langs te gaan!

See ya later, mates!