Adventures in Sydney

Terwijl mijn Nederlandse vrienden allemaal "genoten" van hun herfstvakantie in de regen gingen wij eindelijk vol goede moed onderweg naar Sydney.

Maandag stonden we vroeg op, we hadden een lange dag rijden voor de boeg. De heenweg zouden we via Snowy River reizen. De ouder van Sarah wonen daar in de middle of nowhere in een boerderij en hadden ons uitgenodigd om daar te logeren. De reis was ontzettend lang, 9 uur, maar ja, we zitten dan ook in Australië. Onze eerste stop was bij een speeltuin, ongeveer 2 uur verder vanaf Melbourne. Juliette was de eerste die de speeltuin ook daadwerkelijk ontdekte en terwijl wij aan het frisbee had Juul het ook prima naar haar zin. De Jurk die ze aanheeft op de foto heeft ze trouwens nieuw en daar is ze heeel erg blij mee.

Na nog een aantal uur rijden (2/3 ofzo) besloten we te stoppen voor de lunch. Ik ben helemaal niet gewend aan het maken van zulke lange reizen met de Auto en was er eigenlijk al wel helemaal klaar mee, en we waren misschien nét halverwege... We kwamen aan bij een klein stroompje met was picknick tafels, oftewel: Lunchplek. Op nog geen 300 m was ook nog een waterval maar dat autorijden is zo vermoeiend dat ik mezelf er niet eens meer toe kon zetten om daarheen te lopen.... Deze Picknickplek was trouwens het eerst punt in Snowy River een natuurgebied waar we graag nog een keer heen wouden maar nu gewoon doorheen reden onderweg naar de ouders van Sarah. Het volgende punt waar we moesten stoppen was een uitzichtpuntje (niet zo bedoeld maar je had gewoon een mooi uitzicht) en tot slot zijn we ook nog even uitgestapt bij McKillops bridge. McKillops bridge is een MEGA grote houten brug midden in het natuurgebied, volgens mij een publiekstrekker (al waren wij de enige in de wijde omgeving).  Na een uur of 9 rijden kwamen we eindelijk aan bij het huis van Sarahs ouders. Het rijden was extreeeeeem lang en heeeeeel vermoeiend maar de reis was ook best wel heel erg mooi dus ik denk dat het het wel waard was.

Ik wil jullie nu heel graag even wat vertellen over de ouders van Sarah. Het zijn echt ontzettend lieve mensen en ze wonen echt prachtig. Zij wonen echt in de perfecte definitie of "the middle of Nowhere" (een term die ik echt veel te vaak gebruik..) in de wijde omgeving is geen huis te bekennen en het eerst kleine dorpje, echt heel klein, is op 15 min rijden. Het was er ontzettend rustig en stil, heel erg dichtbij de natuur. De ouders van Sarah waren heel erg welkom en hebben alles gedaan om het ons naar onze zin te maken. Ze hebben 2 geweldige klimbomen en hadden ook nog een slingerband opgehangen, heaven voor Juliette natuurlijk. Ook papa en mama waren helemaal op hun plek, zo tussen al de natuur en rust. Emiel en Ik hadden het trouwens ook niet slecht, wij hadden immers een MEGA grasveld om op te frisbeeën. Dat grasveld had eigenlijk vol moeten staan met schapen maar aangezien ze al lang geen schapen meer hebben lag er alleen heel erg veel poep. Naast poep stond er ook nog een schapenscheer hut als aandenken aan de schapen. Het was duidelijk al tijden niet gebruikt en kraakte aan alle kanten, ik ben niet de enige die bijna door de vloer heen zakte... Het was wel best interessant om te zien hoe ze vroeger schapen schoren en het licht viel mooi naar binnen dus ik kon ook een aardig fotootje maken.

We besloten om dinsdag niet weer zo snel mogelijk weg te gaan, we hoefden minder te rijden en hadden dus de mogelijkheid om rustig aan te doen. Maar ook niet te rustig aan want we moesten natuurlijk wel weer een flink eind reizen...  We hadden dit deel van de reis veel grotere wegen en het was dus ook veel moeilijker om een mooi en rustig stopplekje te vinden. Uiteindelijk kwamen we bij een moeilijk te bereiken beekje aan recht naast de snelweg. Klinkt niet echt ideaal maar het had een heel erg groot voordeel: er was een slinger-touw boven het water. Dat was natuurlijk echt helemaal geweldig. Juul en Papa waren lang zoet en uiteindelijk hebben Emiel en ik het ook allebei een keertje aangedurfd. Terwijl Juliette uiteindelijk in de boom ging zitten omdat haar handen zeer deden bakte Emiel voor ons pannenkoeken en het was dus echt een prima lunch zo naast de snelweg. 's Avonds kwamen we aan in een plaatsje genaamd Coledale vlak onder Sydney waar we op een heel mooie camping terecht konden. De camping lag recht naast de Oceaan en had stromend water!! Verder was hij totaal niet beschut maar omdat we er toch maar 1 nachtje zouden blijven voldeed hij prima aan alle eisen. 

Juul 's avonds op de Ipad tijdens een potje Ticket to Ride.

In een soort opwelling, al was het al lang een wens, heeft papa 's avonds een surfcursus besteld. Naar ons strandje, dus echt naast de tent, kwam een surfcoach en we hebben surfles gekregen!! De golven waren volgens de coach heel erg klein maar dat betekende niet dat iedereen het meteen kon... Juliette bleek wel een natuurtalent, zonder schijnbare moeite, "reed" ze keer op keer naar het strand terwijl ik continu van mijn surfboard afviel. Uiteindelijk is het me ook een keertje gelukt om er op te blijven staan dus wat mij betreft was het geslaagd. Tijdens het ontbijt kreeg ik ook nog eens te horen dat er dolfijnen en walvissen achter ons hadden gezwommen (redelijk ver weg maar toch). Walvissen heb ik niet meer gespot maar nog wel wat dolfijnen vinnen. Mama is nu de enige die nog niet gesurft heeft want ze had meteen al vergaderingen in Sydney waar ze dus 's Ochtends vroeg met de trein heen moest. De middag begon een beetje verwarrend, ik dacht dat wij ook naar Sydney zouden gaan en daar het centrum zouden verkennen, papa had bedacht dat we bij de oceaan zouden blijven en pas laat in de middag richting Jan-Willem en Sarah zouden gaan. Uiteindelijk hebben we besloten naar de lunch richting Sydney te gaan en nog rustig onze tent op te pakken te eten en voor wie wilde wat te zwemmen. 

We hadden wel een beetje op de tijd gelet zodat we niet in de drukste drukte door de stad zouden hoeven te rijden, blijkbaar niet goed genoeg want we stonden nog steeds vast...  Maarja we gingen dan ook naar het meest geliefde plekje in Sydney: Manly Jan-Willem en Sarah wonen waarschijnlijk in de meest geliefde buurt en vlak bij het strand, toen we mama iets later gingen ophalen van de Veerboot kwamen er achter hoe mooi het daar is. Het was ongeveer 15 min lopen naar de veerboot en we besloten op de terugweg de kleine omweg langs het strand te maken. Er waren redelijk veel surfers en er werd fanatiek gebeachvolleybald: Manly is duidelijk sportief. 's Avonds hebben we heerlijk buiten gegeten genietende van het Sydney weer (wat heel wat beter is dan het weer in Melbourne). 

Donderdag: SYDNEY EXPERIENCE DAY. Yeeeeey EINDELIJK de stad verkennen. De plannen waren nog niet helemaal rond maar we zouden wel zien, eerst maar eens naar het centrum. Sydneys verkeer is extreem en veel locals zullen je dan ook altijd aanraden het openbaar vervoer te overwegen, helemaal als je van Manly naar de stad gaat. Een interessant deel van het openbaar vervoer in Sydney bestaat namelijk uit veerboten, en laat die van Manly naar CBD nou net de meest mooie zijn :) Met de veerboot doe je er ongeveer een half uur over. Eerst zie je van af de achtersteven de "skyline" van Manly (foto links), daarna krijg je vanaf het voordek een doorkijkje naar de oceaan en vervolgens kom je aan bij het Operahouse. Als je dan dus bij het operahouse en "de brug" aankomt zou je zo'n geweldige ansichtkaartfoto moeten kunnen maken. Zo eentje waarbij het Operahouse zo net voor de brug staat en ze allebei lekker ruim in beeld zijn en het liefst is er dan ook nog vuurwerk of een lichtshow, al zou ik met een mooie blauwe lucht ook genoegen hebben genomen. Nou dat ging niet helemaal zoals gepland... Boven is de foto hoe hij er op zijn minst uit had moeten zien en onder die van mij, dat word nog even oefenen (en wachten op beter licht natuurlijk). 

We zijn vervolgens onze ontdekkingstocht door Sydney begonnen bij het Operahouse, want trouwens sindsdien Emiels lievelingsgebouw is. We konden wel naar binnen, maar niet echt in de zalen kijken. Emiel vond dat wel heel jammer en ging meteen kijken of we naar een voorstelling konden, ik denk bij mezelf dat het van buiten toch het mooiste is. Nadat we dus een tijdje dat grote witte ding van dichtbij hadden zitten bekijken gingen we via de botanische tuinen opzoek naar eten. (Eerlijk is eerlijk we hadden echt net ontbeten,  maar ja we hadden gewoon alweer trek) We liepen dus door die tuinen, het algemene gedeelte dus voornamelijk grasveld en we komen een MEGA boom tegen. Met allemaal van de uithangende takken en gewoon ontzettend veel klim mogelijkheden, ideaal voor Juul, Maar: er hing nog iets in de boom, namelijk een heel groot bord met "no climbing in the trees" en daar word niemand vrolijk van.

Eenmaal uit de tuinen ging onze zoektocht naar, het liefst wat broodjes, eten weer verder. Je zou zeggen dat je in het centrum van zo'n grote stad overal bakkers tegen moet komen maar dat blijkt flink tegen te vallen. Na zo'n 20 minuten te hebben rondgelopen heeft papa maar een pak timtams gekocht om dat later wel echt brood te halen. En we konden weer even verder. Langzaam maar zeker liepen we met een grote boog om de haven heen richting het oude stadsgedeelte: "the Rocks". Daar vonden we eindelijk een plek waar we croissantjes en stokbrood konden kopen. (maar natuurlijk wel voor 5x de normale prijs). We hebben nog even door "the Rocks" gelopen maar ons uiteindelijke doel lag iets hoger op: the pillars of the bridge. Je kunt namelijk niet alleen die mega brug beklimmen maar ook de pilaren (en dat is dan weer iets simpeler terwijl je toch nog een goed uitzicht hebt :) ). Na heel wat zoeken hebben we uiteindelijk de goede weg gevonden om naar de top te komen, en het uitzicht was het zeker waard. Je kon er helemaal omheen lopen waardoor je werkelijk over heel Sydney uit kon kijken, nouja je zag het einde niet overal maar wel overal stad. En je had natuurlijk een prachtig uitzicht op de baai en het Operahouse. Heb ik toch nog een beetje een ansichtkaart waardige foto gemaakt.

Toen we vervolgens beneden kwamen was het eindelijk lunchtijd en konden we mama weer ontmoeten die, alweer, vergaderingen had gehad. Met echt 0 uitzicht, omdat er een cruiseschip voorstond, hebben we lekker in het park onze duren stokbroden opgegeten. En toen besloten we om weer terug te gaan naar Manly, tenminste ik mama en Juul. Piet en Emma hebben donderdag middag standaard Nederlandse school, wat heeeuul stom is, maar toch wilde Juliette heel erg graag mee. Terwijl ik en mama over het strand liepen waren papa en Emiel op weg naar snorkels, vlak bij Jan-Willem en Sarah kun je namelijk heel erg mooi snorkelen. Toen ze rond een uur of 4 terug kwamen hebben wij ze opgehaald en zijn we naar Shelly beach gereden waar we zijn gaan snorkelen. Ik had met name in het begin ontzettend veel moeite met het ademhalen, water in mijn neus en water in mijn snorkel. Maar na wat wennen ging ook dat uiteindelijk goed. We hebben ontzettend veel vissen gezien (die af en toe best wel eng groot waren) met de mooiste kleuren, helaas nog geen Weedy Seadragon, dat is ons doel vanaf nu.

Vrijdag moesten mama en ik redelijk vroeg weg, ons toernooi werd namelijk aan de andere kant van Sydney gehouden en onze eerste wedstrijd was ook al om 10:00. We hebben een ontzettend leuk toernooi gespeeld. Vrijdag hadden we 3 wedstrijden waarvan we helaas alleen de laatste hebben gewonnen, maar waarbij we wel lekker hebben kunnen spelen. Zaterdag hadden we 2 extra spelers, die op vrijdag nog moesten werken, de rest van onze poulewedstrijden werd gewonnen. Door de regen werden echter sommige wedstrijden gecanceld en een van die wedstrijden was onze kans om in de top 8 te komen... (helaas) Dat hakte er bij ons team wel een beetje in aangezien we het echt best wel oké hadden kunnen doen daar, maar goed pech. We hadden dus een nieuw doel, 9e worden en de 9e /10e plek wedstrijd spelen (ofwel finals + nine = ninals). We moesten voor de dag nog 2! wedstrijden, en we hadden er al 2 gespeeld. We begonnen niet zo lekker de volgende wedstrijd maar hebben er uiteindelijk toch nog een winst uit weten te slepen. De laatste wedstrijd van de zaterdag, en de 1 na laatst van het toernooi, werd vergeten door de tegenstander waardoor we 20 minuten te laat begonnen. Omdat iedereen toch wel graag gewoon wilde spelen, daarom kom je naar een toernooi, hebben we heb gewoon verlaat verklaard en toch de volle tijd gespeeld. De wedstrijd was heel erg spannend en het andere team begon veel sterker, ze pakte half-time (Ze waren als eerste bij 8) zonder schijnbaar veel moeite. Na half time wisten we echter terug te komen doordat we veel meer rust in ons spel gingen creëren en we hebben het tot een universepoint kunnen pushen. (Universepoint komt voor als het gelijk staat en er een allerlaatste punt gespeeld moet worden, het komt zelden voor en het komt er dus op neer dat het team dat scoort wint) Wonder boven wonder wisten we het te scoren en zondag mochten we dus onze ninals spelen!! (Yeey) Zondag hadden we dus maar 1 wedstrijd en die ging eigelijk heel voorspoedig, we kwamen in het begin een beetje achter te staan maar met halftime hadden we dat alweer ingehaald en uiteindelijk zijn we dus 9e geeindigd op Mixed Nationals!! 

Jan-Willem bracht de rest van de familie naar onze velden en samen hebben we nog even de finale gekeken om vervolgens om een uur of 3 te vertrekken naar huis. Weer stond ons een lekker lange autorit voor de boeg, al deden we de korte route. We willen niet in het donker rijden omdat er dan een grote kans is dat je tegen een kangoeroe opbotst en dus zijn we na een paar uur rijden gestopt bij een camping die niet te ver van de snelweg lag. Het was een caravan camping maar verder ideaal, langs een mooi beekje met een leuke speeltuin en douches! Maandag weer verder reizen maar eerst uitrusten van de lange week.

See ya later, mates.