The Internship

Ja ja ik ben weer terug, sorry dat jullie zo lang hebben moeten wachten op mijn geweldige avonturen. Het ding is, het is hier eindelijk lekker weer en daarnaast heb ik best wel veel te doen. In dit reisblog: een kort verslag over mijn internship en een beginnetje aan Wilsons Promontory.

Maandag tot vrijdag (minus dinsdag) ben ik aan het werk geweest bij H2o Architects in het centrum van Melbourne. Het was een heel erg leerzame week maar totaal niet wat ik verwacht had. Ik had in mijn hoofd dat ik allemaal dingen zou doen om de Architecten te helpen maar zei beschouwden het als een Workexperience. Op maandag kreeg in een opdracht waar ik de rest van de week aan kon werken. Ik kreeg een soort eisen lijst voor een huis dat ontworpen moest worden en daar ben ik dus hele dagen mee bezig geweest. Ik kreeg het programma Sketch-up toegewezen om mee aan de slag te gaan. Voor mij de eerste keer dus dat was best wel leerzaam. Naast het werken met dit programma heb ik de kans gehad om een aantal vergaderingen bij te wonen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik dit nou niet bepaald leuk vond, het was echt heel erg saai en een groot deel van de tijd kwam er niets uit. Toch ben ik heel erg blij dat ik ook dit heb mogen zien aangezien dit toch wel een groot deel van het beroep is. Naast bezig te zijn geweest heb ik ook nog de kans gehad om gewoon kennis te maken met de mensen die op het bedrijf werken, in de pauze voornamelijk. Het was heel gezellig om samen te lunchen en meestal gingen we aan het eind van onze lunchpauze ook nog even koffie halen. (Niet dat ik koffie drink maar het was wel gezellig). Uiteindelijk ben ik heel erg blij dat ik dit heb gedaan. Ik vond het best wel saai maar daarom is het juist zo goed. Ik was ervan overtuigd dat dit als studie en eventueel baan ideaal zou zijn, en nu weet ik dat er ook echt wel negatieve kanten aan zitten. Het is niet zo dat ik het nu helemaal afschrijf hoor maar het maakt het wel makkelijker om ook naar andere dingen te kijken.  Daarnaast was het trouwens ook wel heel vermoeiend aangezien ik dagen maakte van 9:00-17:00 en ik ook nog een uur moest reizen...

Dinsdag was ik vrij. Dinsdag was er namelijk Melbourne cup in de stad. Dit zijn ontzettend grote paardenraces die de hele dag door in het centrum worden gehouden, een groot feest. Een heel groot deel bij, met name de hoofdrace, is ook het wedden. In de krant stonden alle namen en wij hebben lootjes getrokken en daarmee gewed. Iedereen kreeg 4 lootjes en degenen die het paard had dat eerste werd won de pot. (We hadden trouwens een ongelijk aantal aan paarden dus toen heeft Opa ook wat lootjes gekregen, niet dat hij dat wist) Papa heeft de hele dag door verschillende races gekeken in een poging om het te begrijpen en samen zaten we om 15:00 allemaal vol spanning voor de TV. Emiels paard had de beste kansen maar kwam niet goed uit de verf, papa's paard liep aan het begin voor maar was duidelijk niet in staat dat de hele race vol te houden, de eindsprint werd gehouden tussen mijn paard en dat van Juliette en met een Fotofinish (niet echt maar dat klinkt leuk) ging Juul er toch met de pot vandoor. De paarden van Opa en Mama zijn niet echt in beeld geweest.

Vrijdag had ik het voor elkaar gekregen mijn uren een beetje aan te passen waardoor ik eerder naar huis kon. Dit was van belang omdat we het weekend naar Wilsons Promontory gingen en we liever niet door het donker wouden rijden. Helaas ging dat toch niet helemaal volgens plan. Naast dat ik de verkeerde trein nam en uiteindelijk maar een half uur eerder terug was, bleek het verder weg te zijn dan gedacht en moesten we toch nog in het donker rijden. Dit is extra eng omdat er hier in Australië ontzettend veel (nacht)dieren zijn die gewoon niet uitkijken en die je dus heel erg snel aanrijd. Om een uur of 11 kwamen we uiteindelijk pas aan op de camping en toen moesten we onze tenten dus nog opzetten. Ook dat ging weer niet helemaal soepel. Het was ontzettend hard aan het waaien wat ons niet echt meezat, en daardoor brak de tentstok van de grote tent 2x doormidden. De kleine tent ging iets makkelijker en na een klein halfuurtje stond hij overeind (niet zo geweldig als zou kunnen, maar hij stond). Omdat wij allemaal gewoon ontzettend moe waren besloten papa en mama dat wij maar alvast moesten gaan slapen terwijl zei verder gingen met de grote tent. 

Toen wij echter de volgende ochtend wakker werden, stond de tent nog steeds niet. Na nog een aantal pogingen hadden ze het opgegeven en waren in de auto gaan slapen. Nou dat moest Juliette natuurlijk ook even proberen. Dus voor het ontbijt kroop die ook nog even lekker in de achterbak. Ook tijdens het ontbijt was er trouwens nog erg veel wind wat het heeel erg koud maakte. Het plan was om een wandeling met overnachting te doen naar sealers cove, maar omdat het weer gewoon niet meezat besloten we die plannen te vervangen door een strandwandeling, of 2. 

Het strand naast de Camping hebben we 's Ochtends bezocht. De wind zorgden voor ontzettende zandverstuivingen die vervelend waren maar er wel extreem mooi uitzagen. Vervolgens gingen we met de auto nog naar een ander standje waar Juul heerlijk op de rotsen kon klimmen. Ik was van plan daar allemaal super leuke foto's van te maken maar ze klom te snel en het werd vloed. (pech) De volgende bestemming was squeaky beach, omdat mama en ik een door steekje vonden besloten wij te gaan lopen terwijl de rest verder ging met de Auto. De route was mooi maar niet extreem bijzonder en het begon helaas ook een beetje te regenen. Squeaky beach was als je het aan Juliette vraagt trouwens een enorme teleurstelling, het piepte namelijk helemaal niet.... Ook vanaf squeaky beach heb ik samen met mama terug gelopen, dit was wel echt een spectaculaire route maar hier had ik mijn camera niet mee dus ook hiervan geen foto's :). 

Wilsons Promontory is trouwens "the place to be" als je wombats wil zien en naast mijn oog in oog ontmoeting met een wombat bij het toiletblok had nog niemand een wombat gezien. Dus toen het 's avonds begon te schemeren besloten  we op wombat jacht te gaan. Na niet al te lang kwamen we er al een aantal tegen op de camping. Emiel die alle Australische dieren geaaid moet hebben liep er natuurlijk meteen op af. De Wombats waggelden een beetje weg maar deden ook niet écht moeite om niet geaaid te worden. Dus al bij zijn 2e poging had Emiel beet en tadaa, zie foto links.

Zondag werden we trouwens wakker op een ander plekje. Zaterdag middag hadden we onze tent verplaatst naar een plekje waar de wind minder extreem was en daardoor konden we ook de grote tent gebruiken. We moesten ze echter meteen weer afbreken want de tocht met overnachting die we zaterdag hadden willen maken ging op Zondag door. Helaas konden Emiel en Mama niet helemaal mee, zij moesten 's avonds alweer in Melbourne zijn omdat Emiel op Maandag op kamp ging. Ze waren echter wel zo lief om ons even op weg te helpen.

Rond een uur of 12 vertrokken we, het eerste stuk was bij bus omdat er niet echt een wandelpad was en er in het weekend geen auto's mochten rijden. Het begin van de route was heel erg in het bos maar ondanks dat toch extreem open. De route is een aantal jaar geleden overstroomd en met name tijdens het eerste stuk was daar nog best wel veel van te zien. Waar vroeger een riviertje was was nu een grote ravage van omgevallen bomen en ook stonden er op veel plekken bordjes langs de route met before and after foto's.

Tot en met de lunch liepen Emiel en Mama met ons mee, het grootste deel van deze route was omhoog naar een pas. Dat was wel zwaar maar het pad was mooi en we hadden elkaar dus het ging redelijk goed. Omdat Emiel en Mama wel op tijd terug moesten zijn kozen we een beetje gehaast een lunchplek.  Het was dus een beetje een jammerlijk plekje, midden op een smal paadje met geen plek om lekker te zitten, maar goed. Toen we klaar waren met lunchen gingen Juliette, papa en ik verder. Wij waren heel positief want het eerste stuk ging veel sneller dan verwacht en na nog een half uurtje gelopen te hebben namen we nog een pauze. In de Pauze's word er meestal voorgelezen, want dat kun je pas écht relaxen.

We bleken ons ontzettend vergist te hebben in de route, het was nog veel en veel verder dan gedacht en na elke bocht was er nog steeds geen strand te zien. En ook de mensen die we vroegen hadden het niet goed onthouden want een half uur naar de houten brug werd 45 minuten en 10 minuten op de houten burg werd een half uur. Het landschap was echter zeer verrassend het bleef veranderen en waar het voor de bocht nog heel erg dicht was was het na de bocht helemaal open. Na nog veel te lang wandelen kwamen we dus uit bij "de houten brug". Dit was eigenlijk gewoon een heel erg lang pad door het moeras. Hoewel mijn voeten onderhand echt heel erg pijn deden en ik eigenlijk geen zin meer had om te lopen kon ik toch wel erg geniet en van deze plek. Het was erg stil en tropisch warm, het rook een beetje zoals in een vlindertuin.

Toen het pad ophield kwamen we bij een bruggetje waar we besloten nog een pauze te houden. Er zouden theoretisch gezien Schildpadden in de rivier kunnen zitten maar die zagen we helaas niet de belangrijkste aanleiding om nog even te rusten waren onze pijnlijke voeten. Toen we weer verder gingen bleek het een enorm suffe plek om pauze te houden te zijn aangezien nog geen 300 m verder het strand van sealers cove begon. Vanuit het dichte bos kwamen we aan in een prachtige baai, met licht zand, helder blauwe zee en omringd door groen bos. Echt magisch. HELAAS, hadden we de laatste hindernis nog niet gehad. Er was namelijk nog een tidal river die we moesten oversteken en omdat we zo laat waren moesten we erdoor heen op hoog water. Dus toen we erdoor heen probeerde te waden kwam het tot aan onze heupen, Jippie... Het was onderhand ook al een uur of 5 's avonds en dus echt best wel heel erg koud. 

Terwijl ik nog een beetje probeerde op te warmen namen Juul en Papa een kijkje bij de camping. De camping was echter een beetje onguur, hij was helemaal leeg op een stinkend toilet hok en twee kapotte verlaten tenten na. Toen ik er ook aankwam besloten we dus nog even verder te kijken. We kwamen bij een klein paadje uit dat naar het boswachtershutje liep. De plek lag veel beter dan de camping, die midden in het bos lag en dus niet eens uitzicht had op de baai.  En na kort overleg besloten we dus daar onze tent op te zetten.

's Avonds hebben we op het strand gegeten waar we niet alleen een heel erg mooi uitzicht hadden maar ook minder last van muggen. De muggen waren echt niet te doen in het bos, ze staken door je broek heen. Hoewel ze erg sloom waren had het nog steeds niet veel effect om ze dood te slaan, het waren er gewoon te veel. Dus toen we terug liepen snel de tent  in en slapen.

See ya later, Mates